Evenementen

15-03-2017
Gastcollege Minor Zorgprocessen in Almere

16-03-2017
Gastcollege Minor Zorgprocessen in Zwolle

30-03-2017
Congres Persoonsgebonden Budget

Wilt u dat ik binnenkort bij u kom spreken? Boek mij dan via het contactformulier hiernaast.

Kostenpost

//Kostenpost

Kostenpost

De meeste mensen denken nu al na over hoe ze de Kerstdagen willen vieren. Sommigen bedenken zelfs al hun goede voornemens voor het nieuwe jaar. Eerlijk gezegd sla ik dat al een tijdje liever over, want 1 januari 2015 is voor mij, en vele anderen straks een zwarte dag. Het luidt namelijk definitief het einde van het gevoel van mens zijn in. Vanaf die dag worden wij definitief gezien, en behandeld als kostenpost.

En dat terwijl Edith Schippers het heel mooi zei afgelopen Februari in het programma Buitenhof: “De zorg moet minder over systemen gaan, en meer over mensen”.

Voordat we van systemen naar mensen kunnen gaan, moeten we eerst als mens worden gezien.
Als je een beperking hebt, dan is dat al een full-time baan. Spontaniteit bestaat niet. We moeten alles vooruit plannen, want we zijn afhankelijk van de zorg, en de voorzieningen die we nodig hebben. Zoals de thuiszorg, of de assistentie-verlening voor de trein. Dat kost vaak onnodige bureaucratische tijd. We zijn er zeker twee dagen per week mee bezig. Denk aan de simpele voorzieningen die we elk jaar opnieuw aan moeten vragen. Zoals een NS-begeleiderspas, de parkeerkaart. Het kost tijd, en we moeten steeds maar weer bewijzen dat we echt een beperking hebben. Soms wil ik het uitschreeuwen: ‘Ik ga echt niet morgen kunnen lopen!’.

Dit alles wordt na 1 januari nog veel erger: de zorg wordt gesplitst, en gaat naar gemeentes en zorgverzekeraars. Nog meer instanties waarbij we aan onbekende mensen achter een bureau steeds maar weer moeten bewijzen dat we bepaalde zorg echt nodig hebben. Nog meer tijd kwijt aan de bureaucratie. We moeten straks elk kwartier van ons leven dat we hulp nodig hebben, vooruit bedenken, en achteraf verantwoorden. Van 9 uur tot 5 over 9 moet ik mij mijn jas aan laten trekken. Om de hond uit te laten. Maar wat als het douchen uitloopt, omdat ik mij net niet schoon genoeg voel? Het is nog maar de vraag of het tarief hoog genoeg is om onze afgepaste zorg te bekostigen. Iedere zorgverzekeraar bepaalt namelijk zijn eigen tarief.

Kortom: Ik voel mij wel gezien als kostenpost, als fraudeur, als lastpost maar niet als mens.

De praktijk wijst dus uit dat er vanuit systemen gedacht wordt, en niet vanuit de mensen. Tijd kost geld, en het geld voor onze kostbare tijd is er niet… De echte besparing zit hem in het uitgaan van de mens, en de bureaucratie van de systemen te schrappen. Controleren of wij ook daadwerkelijk een beperking hebben, kost namelijk geld. En wanneer we uitgaan van wat wij nodig hebben, en niet van een pakket waar je uit kunt kiezen, besparen wij op de lange termijn geld. Er staan namelijk geen hulpmiddelen, waar we uiteindelijk niets aan hebben, te verstoffen.

Edith Schippers, ik daag u uit om inhoud te geven aan uw uitspraak, en daarmee echt van ons als mens uit te gaan. Wij hebben niet gevraagd om onze beperkingen, geef ons dan niet een beperkt beleid.

By | 2014-09-27T21:02:11+00:00 september 27th, 2014|Pauline|6 Comments

About the Author:

Mens. Geboren in de jaren 80. Film & Literatuurwetenschap-student. Harthorend. Ambitieus. Rockchick. Belangenbehartiger. Dreamcatcher.

6 Comments

  1. Rob Alberts 28 september 2014 at 09:37 - Reply

    De zorg om de reorganisatie, decentralisatie en bezuiniging van de Zorg deel ik met je.

    Mijn lichamelijke klachtjes zijn te verwaarlozen.
    Maar de tweedeling in Nederland wordt door deze nieuwe maatregelen alleen maar groter.

    De jaarswisseling geeft een moment voor een nieuwe, mooie en leuke start.

    Maar onze Haagse Regering maakt er op voorhand een komende zwarte periode van.

    Bezorgde groet,

  2. Ria Rose Offermanns 28 september 2014 at 10:57 - Reply

    Pauline,
    Je slaat de nagel helemaal op zijn kop. Laten we de zaken die vanaf volgend jaar voor ons liggen eens omdraaien en dat wat men van ons eist aan de hele maatschappij opleggen. Zeker weten dat binnen een uur heel Nederland plat zal liggen. De mensen zullen het niet pikken. Zo kunnen wij helaas niet denken. Doen we dat toch dan blijven we verstoken van onze broodnodige hulp. De buren of naasten zijn zeker bereid om een hand uit te steken, maar ik moet er niet iedere dag om vragen. Ik heb het nakijken en vervolgens toch geen hulp. Ik hoop dat de dames en heren beleidsmakers snel wakker zullen worden. Maar vooral wakker schrikken omdat alle nieuwe plannen vele malen duurder zullen zijn dan beraamd en dat de kreet ‘Ieder zal gepaste zorg krijgen’ niet opgaat.

  3. Marja Morskieft 29 september 2014 at 10:12 - Reply

    Pauline,
    uit het hart verwoord, ik hoop dat politici en beleidsbeslissers luisteren.
    Je moet het steeds maar weer uitleggen en concreet maken, anders is het moeilijk te vatten voor deze mensen.
    Jij kunt dat goed.
    En ik doe mee!

    hartelijks,
    Marja

  4. Erik Vermij 27 oktober 2014 at 12:50 - Reply

    Goed verhaal Pauline,
    Wij lopen voortdurend tegen dezelfde ‘houding’ aan. Zeer frustrerend!
    Helaas komen Edith en Martin pas in actie als erg echt brede publiciteit aan iets wordt gegeven zoals in DWDD,of bij Humberto/Pauw

Leave A Comment