De laatste tijd spreek ik veel mensen over wat we kunnen doen om de positie van de mens met een beperking in Nederland te verbeteren. De media is zich steeds meer bewust van de ernst van hoe de nieuwe regels en wetten daadwerkelijk uit gaan pakken. Waarom is er dan nog niet écht actie ondernomen?

Mensen twitteren, schrijven blogs, etc. Dat doen Amber, Erik en ik ook, maar achter de schermen werken wij ook aan een plan van aanpak. Op verschillende terreinen. Ondertussen schrijven wij blogs om mensen met en zonder beperking bewust te maken van het feit dat ze de eigen regie over hun leven hebben. Met als einddoel dat ze het heft in eigen handen nemen. Het gebaar wat ze daarmee maken hoeft niet groot te zijn. Waarom zeg ik dit?

De gezonde mens heeft geen idee van de vrijheid die hij heeft met een lichaam dat alles doet wat hij wil. Al enige jaren houd ik mij samen met een aantal andere mensen bezig met het thema inclusie, en dan komen er nog wel eens wat verhalen langs.

Zo ging iemand naar een bijeenkomst dat was georganiseerd vanuit de gemeente om te praten over inclusie. Daar vertelde een vrouw in een electrische rolstoel dat ze geweigerd werd door de bussen in het openbaar vervoer. Iedereen op de bijeenkomst sprak er schande van. Wat hebben verhalen zoals deze met elkaar gemeen? Ik zou een heel boek kunnen schrijven over wat er mis gaat in de omgang met mensen met een beperking en waar iedereen zich over verbaast. Verhalen zoals deze blijven verhalen. De volgende dag is iedereen het schandalige feit weer vergeten. Kortom, er wordt collectief gezwegen.

Je alleen maar richten tot de social media helpt niet. Het bereikt alleen de mensen die er al weet van hebben, en wij, de mensen die met veel moeite hun eigen regie proberen te behouden, komen er niet mee vooruit. Je maakt alleen kenbaar dat je ervan weet. De vraag is: wat kun je doen met deze verhalen?

Erik, Amber en ik schrijven over de dagelijkse dingen die wij tegen komen en leggen uit hoe wij ons daarover voelen en hoe wij de dingen zien. In de hoop dat de lezer deze verhalen tot zich neemt en zich afvraagt: Hoe zou het anders kunnen? Hoe zou ik het willen? Onze vraag aan u is om niet meer te zwijgen, maar te bedenken hoe u het zou willen en daar naar te handelen. Opdat uiteindelijk iedereen, beperking of niet, weet hoe het is om te leven zoals hij of zij dat wil.