Collectief zwijgen

/, Pauline/Collectief zwijgen

Collectief zwijgen

De laatste tijd spreek ik veel mensen over wat we kunnen doen om de positie van de mens met een beperking in Nederland te verbeteren. De media is zich steeds meer bewust van de ernst van hoe de nieuwe regels en wetten daadwerkelijk uit gaan pakken. Waarom is er dan nog niet écht actie ondernomen?

Mensen twitteren, schrijven blogs, etc. Dat doen Amber, Erik en ik ook, maar achter de schermen werken wij ook aan een plan van aanpak. Op verschillende terreinen. Ondertussen schrijven wij blogs om mensen met en zonder beperking bewust te maken van het feit dat ze de eigen regie over hun leven hebben. Met als einddoel dat ze het heft in eigen handen nemen. Het gebaar wat ze daarmee maken hoeft niet groot te zijn. Waarom zeg ik dit?

De gezonde mens heeft geen idee van de vrijheid die hij heeft met een lichaam dat alles doet wat hij wil. Al enige jaren houd ik mij samen met een aantal andere mensen bezig met het thema inclusie, en dan komen er nog wel eens wat verhalen langs.

Zo ging iemand naar een bijeenkomst dat was georganiseerd vanuit de gemeente om te praten over inclusie. Daar vertelde een vrouw in een electrische rolstoel dat ze geweigerd werd door de bussen in het openbaar vervoer. Iedereen op de bijeenkomst sprak er schande van. Wat hebben verhalen zoals deze met elkaar gemeen? Ik zou een heel boek kunnen schrijven over wat er mis gaat in de omgang met mensen met een beperking en waar iedereen zich over verbaast. Verhalen zoals deze blijven verhalen. De volgende dag is iedereen het schandalige feit weer vergeten. Kortom, er wordt collectief gezwegen.

Je alleen maar richten tot de social media helpt niet. Het bereikt alleen de mensen die er al weet van hebben, en wij, de mensen die met veel moeite hun eigen regie proberen te behouden, komen er niet mee vooruit. Je maakt alleen kenbaar dat je ervan weet. De vraag is: wat kun je doen met deze verhalen?

Erik, Amber en ik schrijven over de dagelijkse dingen die wij tegen komen en leggen uit hoe wij ons daarover voelen en hoe wij de dingen zien. In de hoop dat de lezer deze verhalen tot zich neemt en zich afvraagt: Hoe zou het anders kunnen? Hoe zou ik het willen? Onze vraag aan u is om niet meer te zwijgen, maar te bedenken hoe u het zou willen en daar naar te handelen. Opdat uiteindelijk iedereen, beperking of niet, weet hoe het is om te leven zoals hij of zij dat wil.

By | 2017-08-04T13:55:33+00:00 maart 23rd, 2015|Blog, Pauline|2 Comments

About the Author:

Mens. Geboren in de jaren 80. Film & Literatuurwetenschap-student. Harthorend. Ambitieus. Rockchick. Belangenbehartiger. Dreamcatcher.

2 Comments

  1. Ria Rose Offermanns 23 maart 2015 at 19:48 - Reply

    Och Pauline, zo vaak al aangegeven hoe ik graag zou willen dat de wereld om ons heen gelijk zou zijn voor ons allemaal. Vroeger, zo’n 45 jaar geleden paste ik mij aan, aan mijn omgeving. Was er een trap, ik kroop hem wel op. Kon ik ergens niet naar binnen, dan ging ik kruipend naar binnen. Boodschappen deed ik buiten de winkel op de stoep. Vroeg aan iemand op straat of hij/zij binnen wilden waarschuwen. Zo zijn er nog vele voorbeelden. Iedereen vond het heel gewoon, dat ik zo handelde. Ik ook. Tot op de dag dat ik tot inkeer kwam. Ben je nu helemaal betoeterd! Ben je al zo beperkt en jij beperkt je nog meer door je gedrag. Het wordt hoog tijd, dat ik net zo de winkel binnen kan als ieder ander. Dat stoepen verlaagd worden en niet dat ik een eeuwigheid moeten rijden om ergens een verlaging te vinden. Dat er opritjes komen, daar waar trappen zijn. Dat er meer liften komen. Dat ik niet meer levensgevaarlijk gewoon het spoor over moet om op een ander perron te komen. Dat ik niet meer in een goederenwagon hoef te reizen. Ik pas mij niet meer aan, aan mijn omgeving. Het wordt tijd dat de omgeving aangepast wordt aan mij, aan ons!
    Oké er is in de loop der jaren het een en ander verandert maar niet, zoals jij aangeeft, in het denken van de mensen.
    Ik krijg steeds meer het gevoel ‘daar heb je haar weer’ of ‘weet je geen ander thema’. Dan wil ik heel hard de wereld in roepen ‘jawel, dat weet ik wel, maar wanneer beginnen jullie eens naar mij te luisteren, dan hoef ik niet steeds in herhaling te vallen’.
    En dat is nu precies waar alles om draait. Hier vindt men het vreselijk en daar is men het weer vergeten en ondertussen gebeurt er niets.
    Ook al word ik soms heel moe om voor mezelf op te komen. Een tijdje later heb ik weer meer energie en strijden ik lustig weer verder.
    Ik blijf volhouden

  2. Gaby 23 maart 2015 at 20:07 - Reply

    Wat top verwoord Pauline, super! Al bereik je er maar 1….

Leave A Comment