Omdenken

/, Pauline/Omdenken

Omdenken

Soms moet je zelf de slingers ophangen en van een teleurstelling iets moois maken. Ondanks het feit dat ik slechthorend ben, ga ik het liefst naar concerten. Daar komt iedereen voor de muziek en kun je even je zorgen vergeten. Naar de kroeg of een discotheek is nooit zo mijn ding geweest. Vanwege het geluid en of de rumoer en oké, ook omdat ik niet drink. Gelukkig heb ik het excuus dat ik altijd moet rijden. In mijn electrische rolstoel welteverstaan. Maar concerten? Met gitaar en drums? Geef mij de mogelijkheid om dat te zien en te horen en ik ben om. Al moet ik daarvoor veel organiseren en tijd erom heen plannen.

Als ik naar een concert ga dan moet ik eerst weten of ik wel kan gaan qua agenda. Is het in het weekend of is het doordeweeks? Als het doordeweeks is, dan haak ik meestal af omdat ik mijn energie moet bewaren voor de colleges op de universiteit. Als ik wel ga, dan moet ik weten of de concertzaal zich vlakbij een treinstation bevindt en of dat betreffende station assistentie-verlening heeft.
Ook moet ik dan weten of er een aangepast toilet aanwezig is. Toch maak ik vaak heel bewust de keuze om op de dag van het concert helemaal niet te drinken. Niet goed, maar soms is het niet anders.

Meestal lukt het mij om de heenreis te regelen, maar de terugweg naar huis is een heel ander verhaal.
Met de Valys krijg ik maar 600 kilometer per jaar, en als ik er al gebruik van maak, want ik ben er erg zuinig mee, dan wil het taxibedrijf dat de taxi om 12 uur of om 1 uur weer terug is. Dat geeft mij niet veel kans om het einde van het concert mee te maken of juist een toegift. Het is jammer dat ik bijna altijd moet denken, hoe kom ik snel genoeg hier weer uit? want straks rijdt de rolstoeltaxi weer weg. Ik moet namelijk een kwartier voor de ophaaltijd al buiten staan. Een kwartier voor vertrek aanwezig zijn, dat geldt ook voor de trein. Vervolgens kan de rolstoeltaxi zelf een kwartier van tevoren of erna aanwezig zijn. In feite sta je dan als je pech hebt, een halfuur buiten in de kou te wachten.

Daarom leen ik vaak de aangepaste auto van mijn moeder en laat een vriend of vriendin mij ophalen of we rijden samen heen en terug. Maar toch, hoe fijn zou het zijn om niet meer afhankelijk te hoeven zijn van de auto van mijn moeder? Van de rijkwaliteiten van mijn vrienden?

Zaterdag 14 maart ging het anders. Een vriendin van mij organiseerde een huiskamerconcert bij haar thuis. Helaas liet ze me weten dat ik haar huis niet binnen kon komen met mijn rolstoel. Maar, zei ze, waarom organiseren we het niet gewoon bij jou thuis? En zo kwam het dat ik een supermooi concert heb gezien en gehoord in mijn eigen huis, samen met fijne mensen die ik al heel lang niet meer had gezien. Met in de hoofdrol Stef Classens. Zo kan het ook.

 

 

 

 

By | 2017-08-04T13:55:32+00:00 maart 27th, 2015|Blog, Pauline|2 Comments

About the Author:

Mens. Geboren in de jaren 80. Film & Literatuurwetenschap-student. Harthorend. Ambitieus. Rockchick. Belangenbehartiger. Dreamcatcher.

2 Comments

  1. Rob Alberts 27 maart 2015 at 20:12 - Reply

    Toevallig schrijf ik vandaag over Liloe Rix; https://robalberts.wordpress.com/2015/03/26/liloe-rix-released-oma-ietje/

    Zij gaat in april en mei op huiskamertoernee. Misschien wil je iets van haar beluisteren?

    Muzikale groet,

  2. Tim van Vorselen 27 maart 2015 at 21:10 - Reply

    Het huiskamer concert was superleuk! Ik heb al zin in 27 juni! Het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen!

Leave A Comment