Eerlijk? Ik had niet verwacht dat Wij Staan Op! zo goed zou worden ontvangen. Sommigen noemen wat wij, 10 jong-volwassenen met een handicap doen, zelfs ‘baanbrekend’. En ik? Ik wilde weer grip op de toekomst. Niet voor mij alleen, maar ook voor de anderen die door de ene na de andere politieke maatregel de kans op een gelijkwaardige deelname aan de Nederlandse samenleving kleiner zagen worden. 

De afgelopen vijf jaar heb ik mij zo goed als ik kon, samen met mijn moeder, ingezet om aan politici duidelijk te maken waar je als mens met een handicap tegen aan loopt als je wettelijk gezien ook maar iets verandert. Zo heb ik in januari 2014 gesproken in de Tweede Kamer over de Participatie-wet:

Zo kan onze uitkering niet zomaar omgegooid worden, want wij maken extreem veel extra kosten als gevolg van onze handicap. Verander je de inrichting van de zorg, dan moeten we ons hele leven daar weer anders op inrichten. Met alle gevolgen van dien. Zo zou ik niet kunnen deelnemen aan colleges op de universiteit, als ik mijn zorg niet zou ontvangen op een wijze dat past bij mijn manier van leven, om maar een voorbeeld te noemen.

Waar ik mij eerst binnen vier muren vol ongeloof liet raken over het feit dat er geen enkel besef was over de effecten op de levens van mensen met een handicap en hun dierbaren, veranderde ik mijn houding en dacht: ‘Weet je wat? Dan gaan we het gewoon op tafel gooien en zeggen: ‘Dit gebeurt er als deze maatregel wordt ingevoerd’. Vanuit die gedachte heb ik Wij Staan Op! mede-opgericht.

Nu is het mijn levenswerk geworden en hoewel ik bewust geen verwachtingen had, verbaasde ik mij keer op keer over de mensen die ons in hun eigen tijd wilden helpen om onze boodschap te verspreiden. Youp van ’t Hek die, zonder aarzeling, zei zijn naam te willen verbinden aan onze beweging. Zo ook, Youri Lentjes, bekend van de Beste Singer-songwriter van Nederland, die mij eerlijk zei: “Ik heb geen flauw idee waar jullie tegen aanlopen, want ik heb er nooit zo bij stilgestaan. Maar ik wil graag jullie verhaal horen en het proberen te verwoorden in een liedje”. 12140093_985602754833519_1702828846324279514_o

En wauw! De eerste keer dat hij het nummer ‘Wij Staan Op! voor ons speelde, maakte hij mijn moeder aan het huilen, want zei ze tegen me: “Het raakt zo de kern van de strijd die jullie, maar ook wij in het dagelijks leven moeten voeren”.

Weet je wat ik het mooiste vind? Zo’n Youri die dan zegt: “Ik weet niet hoe het is, maar ik wil het graag begrijpen.” Met die houding verandert meteen je perspectief op de mensheid. Dan blijkt door zo’n liedje dat de strijd die mensen met een handicap voeren, eigenlijk heel universeel is.
Het enige verschil is dat wij zo duidelijk en zichtbaar beperkt worden door de regels die worden ingevoerd en door de manier waarop de maatschappij is ingericht en reageert: “Dit hebben we voor je geregeld en hier moet u het mee doen” De maatschappij zou ook kunnen denken: “Vertelt u mij maar wat u nodig heeft om uw leven te leiden zoals u dat wilt”. Dan zou de inrichting ervan er al heel anders uit zien. Dan zouden de treinen 25 jaar geleden al toegankelijk zijn gemaakt en was er geen UWV geweest die zei: “De afstand tussen uw huis en uw werk is te klein. U krijgt geen rolstoelbus”. Dan was het gewoon mogelijk geweest om tegen een enthousiaste werkgever te kunnen zeggen: “Ja hoor, geen probleem, ik kan volgende week direct aan de slag”.

We zijn er nog niet, maar het begin of beter gezegd, het besef is er en op die weg wil ik met Wij Staan Op! blijven doorgaan.

p.s. Het zou voor mij veel betekenen als u op mij stemt voor de Top 100 Onbeperkt. Alleen vandaag kan dat nog. Deelt u dit bericht zodat er een beetje meer van bovenstaand beschreven besef gecreëerd wordt? Zie hier een samenvatting van hoe het tot nu toe gegaan is: Kassa-portret